Greek poetry

[Fidelitas]

Does anyone know some beautiful Greek love poems? its so difficult to find some on the internet! Please also with translation!

[Koukla]

Does anyone know some beautiful Greek love poems? its so difficult to find some on the internet! Please also with translation!

One of my favorite Greek poets is Giorgos Seferis

Ο ΒΑΣΙΛΙΑΣ ΤΗΣ ΑΣΙΝΗΣ
Ασίνην τε...
ΙΛΙΑΔΑ

Κοιτάξαμε όλο το πρωί γύρω-γύρω το κάστρο
αρχίζοντας από το μέρος του ίσκιου εκεί που η θάλασσα
πράσινη και χωρίς αναλαμπή, το στήθος σκοτωμένου
παγονιού
Μας δέχτηκε όπως ο καιρός χωρίς κανένα χάσμα.
Οι φλέβες του βράχου κατέβαιναν από ψηλά
στριμμένα κλήματα γυμνά πολύκλωνα ζωντανεύοντας
στ άγγιγμα του νερού, καθώς το μάτι ακολουθώυτας τις
πάλευε να ξεφύγει το κουραστικό λίκνισμα
χάνοντας δύναμη ολοένα.

Από το μέρος του ήλιου ένας μακρύς γιαλός ολάνοιχτος
και το φως τρίβοντας διαμαντικά στα μεγάλα τείχη.
Κανένα πλάσμα ζωντανό τ' αγριοπερίστερα φευγάτα
κι ο βασιλιάς της Ασίνης που τον γυρεύουμε δυο χρόνια
τώρα
άγνωστος λησμονημένος απ' όλους κι από τον Ομηρο
μόνο μια λέξη στην Ιλιάδα κι εκείνη αβέβαιη
ριγμένη εδώ σαν την εντάφια χρυσή προσωπίδα.
Την άγγιξες, Θυμάσαι τον ήχο της; κούφιο μέσα στο φως
σαν το στεγνό πιθάρι στο σκαμμένο χώμα~
κι ο ίδιος ήχος μες στη θάλασσα με τα κουπιά μας.
Ο βασιλιάς της Ασίνης ένα κενό κάτω απ' την προσωπίδα
παντού μαζί μας παντού μαζί μας, κάτω από ένα όνομα:
"Ασίνην τε... Ασίνην τε..."
και τα παιδιά του αγάλματα
κι οι πόθοι του φτερουγίσματα πουλιών κι ο αγέρας
στα διαστήματα των στοχασμών του και τα καράβια του
αραγμένα σ' άφαντο λιμάνι~
κάτω απ' την προσωπίδα ένα κενό.

Πίσω από τα μεγάλα μάτια τα καμπύλα χείλια τους βο-
στρύχους
ανάγλυφα στο μαλαματένιο σκέπασμα της ύπαρξής μας
ένα σημείο σκοτεινό που ταξιδεύει σαν το ψάρι
μέσα στην αυγινή γαλήνη του πελάγου και το βλέπεις:
ένα κενό παντού μαζί μας.
Και το πουλί που πέταξε τον άλλο χειμώνα
με σπασμένη φτερούγα
σκήνωμα ζωής,
κι η νέα γυναίκα που έφυγε να παίξει
με τα σκυλόδοντα του καλοκαιριού
κι η ψυχή που γύρεψε τσιρίζοντας τον κάτω κόσμο
κι ο τόπος σαν το μεγάλο πλατανόφυλλο που παρασέρνει
ο χείμαρρος του ήλιου
με τ' αρχαία μνημεία και τη σύγχρονη θλίψη.

Κι ο ποιητής αργοπορεί κοιτάζοντας τις πέτρες κι ανα-
ρωτιέται
υπάρχουν άραγε
ανάμεσα στις χαλασμένες τούτες γραμμές τις ακμές τις
αιχμές τα κοίλα και τις καμπύλες
υπάρχουν άραγε
εδώ που συναντιέται το πέρασμα της βροχής του αγέρα
και της φθοράς
υπάρχουν, η κίνηση του προσώπου το σχήμα της στοργής
εκείνων που λιγόστεψαν τόσο παράξενα μες στη ζωή μας
αυτών που απόμειναν σκιές κυμάτων και στοχασμοί με
την απεραντοσύνη του πελάγου
ή μήπως όχι δεν απομένει τίποτε παρά μόνο το βάρος
η νοσταλγία του βάρους μιας ύπαρξης ζωντανής
εκεί που μένουμε τώρα ανυπόστατοι λυγίζοντας
σαν τα κλωνάρια της φριχτής ιτιάς σωριασμένα μέσα στη
διάρκεια της απελπισίας
ενώ το ρέμα κίτρινο κατεβάζει αργά βούρλα ξεριζωμένα
μες στο βούρκο
εικόνα μορφής που μαρμάρωσε με την απόφαση μιας πί-
κρας παντοτινής.
Ο ποιητής ένα κενό.

Ασπιδοφόρος ο ήλιος ανέβαινε πολεμώντας
κι από το βάθος της σπηλιάς μια νυχτερίδα τρομαγμένη
χτύπησε πάνω στο φως σαν τη σαϊτα πάνω στο σκουτάρι:
"Ασίνην τε Ασίνην τε...". Να 'ταν αυτή ο βασιλιάς της
Ασίνης
που τον γυρεύουμε τόσο προσεχττκά σε τούτη την ακρό-
πολη
γγίζοντας κάποτε με τα δάχτυλά μας την υφή του πάνω
στις πέτρες.

Ασίνη, καλοκαίρι '38 - Αθήνα, Γεν. '40


THE KING OF ASINE

ILIAD*


All morning long we looked around the citadel*
starting from the shaded side, there where the sea,
green and without luster—breast of a slain peacock—
received us like time without an opening in it.
Veins of rock dropped down from high above,
twisted vines, naked, many-branched, coming alive
at the water’s touch, while the eye following them
struggled to escape the tiresome rocking,
losing strength continually.

On the sunny side a long empty beach
and the light striking diamonds on the huge walls.
No living thing, the wild doves gone
and the king of Asine, whom we’ve been trying to find for
two years now,
unknown , forgotten by all, even by Homer,
only one word in the Iliad and that uncertain,
thrown here like the gold burial mask.
You touched it, remember its sound? Hollow in the light
like a dry jar in dug earth:
the same sound that our oars make in the sea.
The king of Asine a void under the mask
everywhere with us everywhere with us, under a name:
“Αsίνην te... Αsίνην te...”
and his children statues
and his desires the fluttering of birds, and the wind
in the gaps between his thoughts, and his ships
anchored in a vanished port:
under the mask a void.

Behind the large eyes the curved lips the curls
carved in relief on the gold cover of our existence
a dark spot that you see traveling like a fish
in the dawn calm of the sea:
a void everywhere with us.
And the bird that flew away last winter
with a broken wing:
abode of life,
and the young woman who left to play
with the dogteeth of summer
and the soul that sought the lower world squeaking
and the country like a large plane-leaf swept along by the
torrent of the sun
with the ancient monuments and the contemporary sorrow.

And the poet lingers, looking at the stones, and asks himself
does there really exist
among these ruined lines, edges, points, hollows, and curves
does there really exist
here where one meets the path of rain, wind, and ruin
does there exist the movement of the face, shape of the
tenderness
of those who’ve shrunk so strangely in our lives,
those who remained the shadow of waves and thoughts with
the sea’s boundlessness
or perhaps no, nothing is left but the weight
the nostalgia for the weight of a living existence
there where we now remain unsubstantial, bending
like the branches of a terrible willow-tree heaped in
permanent despair
while the yellow current slowly carries down rushes up-
rooted in the mud
image of a form that the sentence to everlasting bitterness
has turned to stone:
the poet a void.

Shieldbearer, the sun climbed warring,
and from the depths of the cave a startled bat
hit the light as an arrow hits a shield:
“Αsίνην te...Αsίνην te...” Would that it were the king
of Asine
we’ve been searching for so carefully on this acropolis
sometimes touching with our fingers his touch upon
the stones.

Asine, summer ´38—Athens. Jan. ´40



© Translation: Edmund Keeley and Philip Sherrard
From: Collected poems
Published: Princeton University Press, Princeton, 1981.

Translated by Edmund Keeley and Philip Sherrard



All poems of Seferis: http://www.poemhunter.com/giorgos-seferis/poems/

[Koukla]

And maybe the best is Kostas Kavafis

Τείχη

Χωρίς περίσκεψιν, χωρίς λύπην, χωρίς αιδώ
μεγάλα κ' υψηλά τριγύρω μου έκτισαν τείχη.

Και κάθομαι και απελπίζομαι τώρα εδώ.
Αλλο δεν σκέπτομαι: τον νουν μου τρώγει αυτή η τύχη•

διότι πράγματα πολλά έξω να κάμω είχον.
Α όταν έκτιζαν τα τείχη πώς να μην προσέξω.

Αλλά δεν άκουσα ποτέ κρότον κτιστών ή ήχον.
Ανεπαισθήτως μ' έκλεισαν από τον κόσμον έξω.

Κωνσταντίνος Π. Καβάφης (1896)

Walls

Without consideration, without pity, without shame
they have built great and high walls around me.

And now I sit here and despair.
I think of nothing else: this fate gnaws at my mind;

for I had many things to do outside.
Ah why did I not pay attention when they were building the walls.

But I never heard any noise or sound of builders.
Imperceptibly they shut me from the outside world.

****************************************

ITHAKA

As you set out for Ithaka
hope the voyage is long,
full of adventure, full of discovery.
Laistrygonians and Cyclops,
angry Poseidon - don't be afraid of them:
you'll never find such things on your way
as long as you keep your thoughts raised high,
as long as wistful emotions
stir your spirit and body.
Laistrygonians and Cyclops,
wild Poseidon - you won't encounter them
unless they dwell your soul,
unless your soul raises them up in front of you.

Hope the voyage is a long one.
May there be many summer mornings when,
with what pleasure and joy,
you come into harbors seen for the first time;
may you stop at Phoenician
to buy fine things,
mother of pearl and coral, amber and ebony,
sensual perfume of every kind -
as many sensual perfumes as you can;
and may you visit many Egyptian cities
to gather stores of wisdom from their scholars.

Keep Ithaka always in your thoughts.
Your arrival is your destiny.
But don't ever hurry the journey.
Better if it lasts for years,
so you are old by the time you reach the island,
enriched with what you have gained on the way,
not expecting Ithaka to make you rich.

Ithaka gave you the marvelous journey.
Without her you would have not sailed away.
She has nothing left to give you now.

And if you find her poor, Ithaka won't have fooled you.
This way, wise as you will have become, so full of experience,
you will have understood by then what these Ithakas mean.


about poem:
In the poem Ithaka, Kavafis emphasizes the immense value of individual experience. According to him, angry Poseidon, the savages and the Cyclops do not really exist or, if they do, they only exist in the mind of the individual. Ithaka itself is simply an excuse for a long journey. It is all about the journey. There is no hurry and you cannot get lost for there is no destination. Rather you arrive where you are meant to be. The journey itself is immensely important.

[maria_gr]

@Koukla nice poems!

My very favourite love poem is by Maria Polydouri. My translation is not the best, and I always think that when we translate them in other languages, poems lose their charm.

ΓΙΑΤΙ Μ’ ΑΓΑΠΗΣΕΣ
BECAUSE YOU LOVED ME

Δεν τραγουδώ παρά γιατί μ’ αγάπησες
I only sing because you loved me
στα περασμένα χρόνια.
in the past years.
Και σε ήλιο, σε καλοκαιριού προμάντεμα
And in sun, in summer's prediction
και σε βροχή, σε χιόνια,
and in rain and snow,
δεν τραγουδώ παρά γιατί μ’ αγάπησες.
I only sing because you loved me.

Μόνο γιατί με κράτησες στα χέρια σου
Only because you held me in your arms
μια νύχτα και με φίλησες στο στόμα,
one night and you kissed my lips,
μόνο γι’ αυτό είμαι ωραία σαν κρίνο ολάνοιχτο
only for this I'm beautiful as wide open lily
κ’ έχω ένα ρίγος στην ψυχή μου ακόμα,
and I still have a shiver in my soul,
μόνο γιατί με κράτησες στα χέρια σου.
only because you held me in your arms.

Μόνο γιατί τα μάτια σου με κύτταξαν
Only because your eyes looked at me
με την ψυχή στο βλέμμα,
with the soul in the glance,
περήφανα στολίστηκα το υπέρτατο
proudly I dressed the supreme
της ύπαρξής μου στέμμα,
crown of my existence,
μόνο γιατί τα μάτια σου με κύτταξαν.
only because your eyes looked at me.

Μόνο γιατί όπως πέρναα με καμάρωσες
Only because as I was passing you noticed me
και στη ματιά σου να περνάη
and from your glance I saw to pass
είδα τη λυγερή σκιά μου, ως όνειρο
my lissome shadow as a dream
να παίζει, να πονάη,
to play, to suffer,
μόνο γιατί όπως πέρναα με καμάρωσες.
only because as I was passing you noticed me

Γιατί δισταχτικά σα να με φώναξες
Because you called me shyly
και μου άπλωσες τα χέρια
and you reached after my hand
κ’ είχες μέσα στα μάτια σου το θάμπωμα
and you had in your eyes the blurring
- μια αγάπη πλέρια,
- a complete love,
γιατί δισταχτικά σα να με φώναξες.
because you called me shyly.

Γιατί, μόνο γιατί σε σέναν άρεσε
Because, only you liked it
γι’ αυτό έμεινεν ωραίο το πέρασμά μου.
that’s why my passing remained beautiful.
Σα να μ’ ακολουθούσες όπου πήγαινα,
It was like you were following me where I was
σα να περνούσες κάπου εκεί σιμά μου.
as if you were passing somewhere close to me.
Γιατί, μόνο γιατί σε σέναν άρεσε.
Because only you liked it.

Μόνο γιατί μ’ αγάπησες γεννήθηκα,
I was born only because you loved me,
γι’ αυτό η ζωή μου εδόθη.
my life was given for this.
Στην άχαρη ζωή την ανεκπλήρωτη
In the graceless, unfulfilled life
μένα η ζωή πληρώθη.
my life was fulfilled.
Μόνο γιατί μ’ αγάπησες γεννήθηκα.
I was born only because you loved me.

Μονάχα για τη διαλεχτήν αγάπη σου
Only for your unique love
μου χάρισε η αυγή ρόδα στα χέρια.
dawn gave to my hands roses.
Για να φωτίσω μια στιγμή το δρόμο σου
So that I light your way for a moment
μου γέμισε τα μάτια η νύχτα αστέρια,
night filled my eyes with stars,
μονάχα για τη διαλεχτήν αγάπη σου.
only for your unique love.

Μονάχα γιατί τόσο ωραία μ’ αγάπησες
Only because you loved me so well
έζησα, να πληθαίνω
I lived in order to increase
τα ονείρατά σου, ωραίε που βασίλεψες
your dreams, beautiful man that you set
κ’ έτσι γλυκά πεθαίνω
and thus sweetly I die
μονάχα γιατί τόσο ωραία μ’ αγάπησες.
only because you loved me so well.

[Koukla]

Some more Konstantinos Kavafis

Dangerous Thoughts

Said Myrtias (a Syrian student
in Alexandria during the reign
of the Emperor Konstans and the Emperor Konstantios;
in part a heathen, in part christianized):

“Strengthened by study and reflection.
I won’t fear my passions like a coward;
I’ll give my body to sensual pleasures,
to enjoyments I’ve dreamed of,
to the most audacious erotic desires,
to the lascivious impulses of my blood,
with no fear at all, because when I wish—
and I’ll have the will-power, strengthened
as I shall be by study and reflection—
when I wish, at critical moments I will recover
my spirit, ascetic as it was before.”



As much as you can

And if you can’t shape your life the way you want,
at least try as much as you can
not to degrade it
by too much contact with the world,
by too much activity and talk.

Try not to degrade it by dragging it along,
taking it around and exposing it so often
to the daily silliness
of social events and parties,
until it comes to seem a boring hanger-on.



Ionic

That we’ve broken their statues,
that we’ve driven them out of their temples,
doesn’t mean at all that the gods are dead.
O land of Ionia, they’re still in love with you,
their souls still keep your memory.
When an August dawn wakes over you,
your atmosphere is potent with their life,
and sometimes a young ethereal figure,
indistinct, in rapid flight,
wings across your hills.

He Swears

He swears every now and then to begin a better life.
But when night comes with its own counsel,
its own compromises and prospects—
when night comes with its own power
of a body that needs and demands,
he goes back, lost, to the same fatal pleasure.

I Polis

eipes "tha pago s'alli gi, tha pago s'alli thalassa.
mia polis alli tha vrethei kalliteri apo afti.
kathe prospatheia mou mia katadiki einai grafti·
k'ein'i kardia mou - san nekros - thameni.
o nous mou os pote mes ston marasmon afton tha menei.
opou to mati mou giriso, opu ki an do
ereipia mavra tis zois mou vlepo edo,
pou tosa hronia perasa kai rimaksa kai halasa."

kainourious topous den tha vreis, den thavreis alles thalasses.
i polis tha se akolouthei. stous dromous tha girnas
tous idious. kai stes gitonies tes idies tha gernas·
kai mes sta idia spitia afta th'asprizeis.
panta stin poli afti tha fthaneis. gia ta allou - mi elpizeis -
den ehei ploio gia se, den ehei odo.
etsi pou ti zoi sou rimakses edo
stin kohi touti tin mikri, s'olin tin gi tin halases.


Translation by Hercules Millas

The City

you said, "i will go to another land, i will go to another sea.
another city shall be found better than this.
each one of my endeavors is condemned by fate;
my heart lies buried like a corpse.
how long in this disintegration can the mind remain.
wherever i turn my eyes, wherever i gaze,
i see here only the black ruins of my life
where i have spent so many years, and ruined and wrecked myself."
new places you shall never find, you'll not find other seas.
the city still shall follow you. you'll wander still
in the same streets, you'll roam in the same neighborhoods,
in these same houses you'll turn gray.
you'll always arrive at this same city. don't hope for somewhere
else;
no ship for you exists, no road exists.
just as you've ruined your life here, in this
small corner of earth, you've wrecked it now the whole world
through.


******************

You can also search for YIANNIS RITSOS or NIKOS KAVVADIAS, some other great poets.


@maria: I only know these, most of their work also have been translated into Turkish. Better to read them in my language but of course......when I learn Greek well, I can understand the best

[maria_gr]

I know this poem is kind of sad, but it's amazing and every time I read it I want to cry...

ΣΤΕΡΝΟ ΦΙΛΙ
LAST KISS

Και μ' άφησες, αγάπη μου, στα στήθια σου να γείρω,
And you let me, my love, to lean on your breasts,
ένας θαμπός παράδεισος μου θάμπωσε τα μάτια,
a blurry paradise mist over my eyes,
της βελουδένιας σάρκας σου με μέθυσε το μύρο,
the perfume of your velvety skin [flesh] intoxicated me,
και στο μυαλό μου χτίστηκαν ονείρωνε παλάτια.
and in my mind dreamy palaces were built.

Παλάτια που γκρεμίστηκαν. Να, σήμερα πεθαίνεις!
Palaces which collapsed. There, now you're dieing!
Τα χλωμιασμένα χείλια σου μου δίνεις να φιλήσω
You give me to kiss your pale lips
και μου λαλούν τα μάτια σου στη γλώσσα της χαμένης
and your eyes speak to me in the language of our lost
αγάπης μας: «Πηγαίνω κει, πέρα από τον ήλιο πίσω».
love: "I'm going there, behind the sun".

Γονάτισα, σε φίλησα. Ω, το στερνό φιλί μου!
I knelt, I kissed you. Oh, my last kiss!
Σαν έσμιξαν τα χείλη μας, η θεϊκή ψυχή σου
When our lips got together, your divine soul
πετάχτηκε απ' το στόμα σου κι εχύθη στο κορμί μου
jumped from your mouth and it got into my body
και σου 'πα τότε με χαρά: «Αγάπη μου, κοιμήσου...»
and then I told you full of joy: "Sleep, my love..."

[Fidelitas]

I know this poem is kind of sad, but it's amazing and every time I read it I want to cry...

ΣΤΕΡΝΟ ΦΙΛΙ
LAST KISS

Και μ' άφησες, αγάπη μου, στα στήθια σου να γείρω,
And you let me, my love, to lean on your breasts,
ένας θαμπός παράδεισος μου θάμπωσε τα μάτια,
a blurry paradise mist over my eyes,
της βελουδένιας σάρκας σου με μέθυσε το μύρο,
the perfume of your velvety skin [flesh] intoxicated me,
και στο μυαλό μου χτίστηκαν ονείρωνε παλάτια.
and in my mind dreamy palaces were built.

Παλάτια που γκρεμίστηκαν. Να, σήμερα πεθαίνεις!
Palaces which collapsed. There, now you're dieing!
Τα χλωμιασμένα χείλια σου μου δίνεις να φιλήσω
You give me to kiss your pale lips
και μου λαλούν τα μάτια σου στη γλώσσα της χαμένης
and your eyes speak to me in the language of our lost
αγάπης μας: «Πηγαίνω κει, πέρα από τον ήλιο πίσω».
love: "I'm going there, behind the sun".

Γονάτισα, σε φίλησα. Ω, το στερνό φιλί μου!
I knelt, I kissed you. Oh, my last kiss!
Σαν έσμιξαν τα χείλη μας, η θεϊκή ψυχή σου
When our lips got together, your divine soul
πετάχτηκε απ' το στόμα σου κι εχύθη στο κορμί μου
jumped from your mouth and it got into my body
και σου 'πα τότε με χαρά: «Αγάπη μου, κοιμήσου...»
and then I told you full of joy: "Sleep, my love..."

This is very beautiful!

[Fidelitas]

Thank you for all the beautiful poems.
I most like ΓΙΑΤΙ Μ’ ΑΓΑΠΗΣΕΣ - ΣΤΕΡΝΟ ΦΙΛΙ and ITHAKA!

[boubou]

What a nice thread! I'm excited!
May I post a couple of my most favourite poems of all, of Cavafy?

Come Back
Come back often and take hold of me,
sensation that I love, come back and take hold of me --
when the body's memory revives
and an old longing again passes through the blood,
when lips and skin remember
and hands feel as though they touch again.

Come back often, take hold of me in the night
when lips and skin remember...
-----
Επέστρεφε
Επέστρεφε συχνά και παίρνε με,
αγαπημένη αίσθησις επέστρεφε και παίρνε με --
όταν ξυπνά του σώματος η μνήμη,
κ' επιθυμία παληά ξαναπερνά στο αίμα·
όταν τα χείλη και το δέρμα ενθυμούνται,
κ' αισθάνονται τα χέρια σαν ν' αγγίζουν πάλι.

Επέστρεφε συχνά και παίρνε με την νύχτα,
όταν τα χείλη και το δέρμα ενθυμούνται....


=====


The City
You said: "I'll go to another country, go to another shore,
find another city better than this one.
Whatever I try to do is fated to turn out wrong
and my heart -like something dead- lies buried.
How long can I let my mind moulder in this place?
Wherever I turn, wherever I look,
I see the black ruins of my life, here,
where I've spent so many years, wasted them, destroyed them totally."

You won't find a new country, won't find another shore.
This city will always pursue you.
You'll walk the same streets, grow old
in the same neighbourhoods, turn grey in these same houses.
You'll always end up in this city. Don't hope for things elsewhere:
there's no ship for you, there's no road.
Now that you've wasted your life here, in this small corner,
you've destroyed it everywhere in the world.
-----
Η πόλις
Είπες· «Θα πάγω σ' άλλη γη, θα πάγω σ' άλλη θάλασσα.
Μια πόλις άλλη θα βρεθεί καλλίτερη απ' αυτή.
Κάθε προσπάθεια μου μια καταδίκη είναι γραφτή·
κ' είν' η καρδιά μου -σαν νεκρός- θαμένη.
Ο νους μου ως πότε μες στον μαρασμόν αυτόν θα μένει.
Οπου το μάτι μου γυρίσω, όπου κι αν δω
ερείπια μαύρα της ζωής μου βλέπω εδώ,
που τόσα χρόνια πέρασα και ρήμαξα και χάλασα.»

Καινούργιους τόπους δεν θα βρεις, δεν θάβρεις άλλες θάλασσες.
Η πόλις θα σε ακολουθεί. Στους δρόμους θα γυρνάς
τους ίδιους. Και στες γειτονιές τες ίδιες θα γερνάς·
και μες στα ίδια σπίτια αυτά θ' ασπρίζεις.
Πάντα στην πόλι αυτή θα φθάνεις. Για τα αλλού -μη ελπίζεις-
δεν έχει πλοίο για σε, δεν έχει οδό.
Ετσι που τη ζωή σου ρήμαξες εδώ
στην κώχη τούτη την μικρή, σ' όλην την γη την χάλασες.

[Fidelitas]

@ boubou, yeah off course!
Its so hard to find some great Greek poems on the internet! Specially cuz I really want them written in Greek (with the translation off course ). Most poems on the internet are just in english

[boubou]

@ boubou, yeah off course!
Its so hard to find some great Greek poems on the internet! Specially cuz I really want them written in Greek (with the translation off course ). Most poems on the internet are just in english

At least, as far as my favourite poet, Cavafy, is concerned, I can provide you with a link where greek & english poems of his are included.
Cavafy Poems (greek)
Cavafy Poems (english)

Another one.


Che fece... il gran rifiuto
Σε μερικούς ανθρώπους έρχεται μιά μέρα
που πρέπει το μεγάλο Ναι ή το μεγάλο το Οχι
να πούνε. Φανερώνεται αμέσως όποιος τόχει
έτοιμο μέσα του το Ναι, και λέγοντάς το πέρα

πηγαίνει στην τιμή και στην πεποίθησί του.
Ο αρνηθείς δεν μετανοιώνει. Αν ρωτιούνταν πάλι,
όχι θα ξαναέλεγε. Κι όμως τον καταβάλλει
εκείνο τ' όχι -το σωστό- εις όλην την ζωή του.
-----
Che fece...Il gran rifiuto.
For some people the day comes
when they have to declare the great Yes
or the great No. It's clear at once who has the Yes
ready within him; and saying it,

he goes from honour to honour, strong in his conviction.
He who refuses does not repent. Asked again,
he would still say no. Yet that no - the right no -
drags him down all his life.

[boubou]

Here, Επέστρεφε / Come Back recited by Elli Lambeti.....
Επέστρεφε

[Fidelitas]

Thanks boubou for the links!
I had a quick look and there are some great poems...!

[boubou]

Well, Fidelitas,
this is another beloved poem of Elytis', just for you...
Parts III and IV taken from Elytis' poem Monogramma (Monogram) and translation from Aliki Caloyeras' page http://www.alikicaloyeras.com/translations/monogram where the full Monogram is translated there.
Fidelitas, trust me, you will be deeply touched by this poem.....


ΙΙΙ.

Έτσι μιλώ γιά σένα καί γιά μένα

Επειδή σ'αγαπώ καί στήν αγάπη ξέρω
Νά μπαίνω σάν Πανσέληνος
Από παντού,γιά τό μικρό τό πόδι σού μές στ'αχανή
σεντόνια
Νά μαδάω γιασεμιά κι έχω τή δύναμη
Αποκοιμισμένη,νά φυσώ νά σέ πηγαίνω
Μές από φεγγαρά περάσματα καί κρυφές τής θάλασσας στοές
Υπνωτισμένα δέντρα μέ αράχνες πού ασημίζουμε

Ακουστά σ'έχουν τά κύματα
Πώς χαιδεύεις,πώς φιλάς
Πώς λές ψιθυριστά τό "τί" καί τό "έ"
Τριγύρω στό λαιμό στόν όρμο
Πάντα εμείς τό φώς κι η σκιά

Πάντα εσύ τ'αστεράκι καί πάντα εγώ τό σκοτεινό πλεούμενο
Πάντα εσύ τό λιμάνι κι εγώ τό φανάρι τό δεξιά
Τό βρεγμένο μουράγιο καί η λάμψη επάνω στά κουπιά

Ψηλά στό σπίτι μέ τίς κληματίδες
Τά δετά τριαντάφυλλα,καί τό νερό πού κρυώνει
Πάντα εσύ τό πέτρινο άγαλμα καί πάντα εγώ η σκιά πού μεγαλώνει
Τό γερτό παντζούρι εσύ,ο αέρας πού τό ανοίγει εγώ
Επειδή σ'αγαπώ καί σ'αγαπώ
Πάντα Εσύ τό νόμισμα καί εγώ η λατρεία πού τό
Εξαργυρώνει:

Τόσο η νύχτα,τόσο η βοή στόν άνεμο
Τόσο η στάλα στόν αέρα,τόσο η σιγαλιά
Τριγύρω η θάλασσα η δεσποτική
Καμάρα τ'ουρανού με τ'άστρα
Τόσο η ελάχιστη σου αναπνοή

Πού πιά δέν έχω τίποτε άλλο
Μές στούς τέσσερις τοίχους,τό ταβάνι,τό πάτωμα
Νά φωνάζω από σένα καί νά μέ χτυπά η φωνή μου
Νά μυρίζω από σένα καί ν'αγριεύουν οί άνθρωποι
Επειδή τό αδοκίμαστο καί τό απ'αλλού φερμένο
Δέν τ'αντέχουν οί άνθρωποι κι είναι νωρίς,μ'ακούς ;
Είναι νωρίς ακόμη μές στόν κόσμο αυτόν αγάπη μου

Να μιλώ γιά σένα καί γιά μένα.

ΙV.

Είναι νωρίς ακόμη μές στόν κόσμο αυτόν,μ'ακούς ;
Δέν έχουν εξημερωθεί τά τέρατα μ'ακούς ;
Τό χαμένο μου τό αίμα καί τό μυτερό,μ'ακούς
Μαχαίρι
Σάν κριάρι πού τρέχει μές στούς ουρανούς
Καί τών άστρων τούς κλώνους τσακίζει,μ'ακούς
Είμ'εγώ,μ'ακούς ;
Σ'αγαπώ,μ'ακούς ;
Σέ κρατώ καί σέ πάω καί σού φορώ
Τό λευκό νυφικό τής Οφηλίας,μ'ακούς ;
Πού μ'αφήνεις,πού πάς καί ποιός,μ'ακούς

Σού κρατεί τό χέρι πάνω απ'τούς κατακλυσμούς ;

Οί πελώριες λιάνες καί τών ηφαιστείων οί λάβες
Θά'ρθει μέρα,μ'ακούς
Νά μάς θάψουν κι οί χιλιάδες ύστερα χρόνοι
Λαμπερά θά μάς κάνουν πετρώματα,μ'ακούς ;
Νά γυαλίσει επάνω τούς η απονιά,ν'ακούς
Τών ανθρώπων
Καί χιλιάδες κομμάτια νά μάς ρίξει
Στά νερά ένα-- ένα , μ'ακούς
Τά πικρά μου βότσαλα μετρώ,μ'ακούς
Κι είναι ο χρόνος μιά μεγάλη εκκλησία,μ'ακούς
Όπου κάποτε οί φιγούρες Τών Αγίων
βγάζουν δάκρυ αληθινό,μ'ακούς ;
Οί καμπάνες ανοίγουν αψηλά,μ'ακούς ;
Ένα πέρασμα βαθύ νά περάσω
Περιμένουν οί άγγελοι μέ κεριά καί νεκρώσιμους ψαλμούς
Πουθενά δέν πάω ,μ'ακους
Ή κανείς ή κι οί δύο μαζί,μ'ακούς ;

Τό λουλούδι αυτό τής καταιγίδας καί μ'ακούς
Τής αγάπης
Μιά γιά πάντα τό κόψαμε
Καί δέν γίνεται ν'ανθίσει αλλιώς,μ'ακούς ;
Σ'άλλη γή,σ'άλλο αστέρι,μ'ακούς
Δέν υπάρχει τό χώμα δέν υπάρχει ο αέρας
Πού αγγίξαμε,ο ίδιος,μ'ακούς

Καί κανείς κηπουρός δέν ευτύχησε σ'άλλους καιρούς

Από τόσον χειμώνα κι από τόσους βοριάδες,μ'ακούς
Νά τινάξει λουλούδι,μόνο εμείς,μ'ακούς ;
Μές στή μέση τής θάλασσας
Από τό μόνο θέλημα τής αγάπης,μ'ακούς
Ανεβάσαμε ολόκληρο νησί,μ'ακούς ;
Μέ σπηλιές καί μέ κάβους κι ανθισμένους γκρεμούς
Άκου,άκου
Ποιός μιλεί στά νερά καί ποιός κλαίει -- ακούς;
Είμ'εγώ πού φωνάζω κι είμ'εγώ πού κλαίω,μ'ακούς
Σ'αγαπώ,σ'αγαπώ,μ'ακούς;
----------
III

Like so I speak of you and me

Because I love you and in love I know
How to enter in like the full moon
From everywhere, about your small foot in the boundless sheets
How to pluck the jasmine–and I have the power
To blow the wind and take you in sleep through the moon’s passages and the sea’s secret colonnade
–Hypnotized tree of silvering spiders

The waves have heard of you
How you caress, how you kiss
Around the neck, around the bay
How you whisper the “what” and the “eh”
Always we the light and the shadow

Always you the little star and always I the dark vessel
Always you the harbor and always I the light shining from the right
The wet jetty and the glint on the oars
High on the vine-laden house
The bound roses and cooling water
Always you the stone statue and always I the shadow that grows
You the hanging shutter and I the wind that blows it open
Because I love you and I love you
Always you the coin and I the worship that gives it value

So much the night, so much the humming in the wind
So much the mist in the air, so much the stillness
Around the despotic sea
Heavenly arch full of stars
So much your faintest breath

That I no longer have anything else
Within these four walls, this ceiling and floor
But to call for you and for my own voice to hit me
To smell your scent and for people to fear
Because people can’t bear the untried
And foreign and it’s early you hear
It’s early still in the world my love

To speak of you and me.

IV

It’s early still in this world, do you hear me
They haven’t tamed the beast, do you hear me
My wasted blood and sharp, hear me, knife
Like a ram running across the heavens
Breaking the tails of comets, hear me
I am, hear me
I love you, hear me
I hold you and I take you and I dress you
In the white gown of Ophelia, hear me
Where do you leave me, where do you go and who, hear me

Holds your hand above the flood
The enormous flames and volcanic lava
Will bury us, hear me, and the day will come
A thousand years later when we will be, hear me
Shining fossils, hear me
For the heartlessness of men to burnish, hear me
And throw above them in a thousand pieces
And on the waters one by one, hear me
I measure my bitter pebbles, hear me
And time is a great church, hear me
Where once the forms
Of saints
Shed true tears, hear me
The bells ring loudly, hear me
I cross a deep ford
Where the angels wait with candles and funeral psalms
I go nowhere, hear me
Neither or both together, hear me

This flower of the storm and, hear me
Of love
Once and for all, we pick it
And it never comes to flower anywhere else, hear me
On another earth, on another star, hear me
There isn’t soil, there isn’t air
That we touch, the same, hear me

And no gardener was ever so lucky

To produce such a flower from such a winter, hear me
And such northern winds, only we, hear me,
In the middle of the sea
Only from the mere wish for love, hear me
Raised an entire island, hear me
With caves and capes and crags in bloom
Listen, listen
Who speaks in the waters and who cries, hear
Who seeks the other, who calls, hear
I am the one who calls and I am the one who cries, you hear me
I love you and I love you, hear me.

[Fidelitas]

Thanks, its an amazing poem...

Here is one I like from ee cummings (Its an english poet):
I carry your heart with me


i carry your heart with me(i carry it in
my heart) i am never without it (anywhere
i go you go,my dear; and whatever is done
by only me is your doing,my darling)
i fear no fate(for you are my fate,my sweet) i want
no world(for beautiful you are my world,my true)
and it's you are whatever a moon has always meant
and whatever a sun will always sing is you

here is the deepest secret nobody knows
(here is the root of the root and the bud of the bud
and the sky of the sky of a tree called life;which grows
higher than the soul can hope or mind can hide)
and this is the wonder that's keeping the stars apart

i carry your heart (i carry it in my heart)

[catherini]

How lovely to read all these great poems..thanks to Koukla, Maria and Boubou

Here's a couple of my favourites from Contantine Cavafy, translations by Evangelos Sachperoglou.

Κεριά

Του μέλλοντος οι μέρες στέκοντ' εμπροστά μας
σα μιά σειρά κεράκια αναμένα -
χρυσά, ζεστά, και ζωηρά κεράκια.

Οι περασμένες μέρες πίσω μένουν,
μια θλιβερή γραμμή κεριών σβησμένων•
τα πιο κοντά βγάζουν καπνόν ακόμη,
κρύα κεριά, λιωμένα, και κυρτά.

Δεν θέλω να τα βλέπω• με λυπεί η μορφή των,
και με λυπεί το πρώτο φως των να θυμούμαι.
Εμπρός κυττάζω τ' αναμένα μου κεριά.

Δεν θέλω να γυρίσω να μη διω και φρίξω
τι γρήγορα που η σκοτεινή γραμμή μακραίνει,
τι γρήγορα που τα σβυστά κεριά πληθαίνουν

Candles

The days to come are standing right before us,
Like a row of little lighted candles….
Golden , warm and lively little candles.

The bygone days are left behind,
A dismal row of burned-out candles;
Those that are nearest, smoking still
Cold candles , melted and bent.

I don’t want to see them, their sight saddens me,
And it saddens me to recall their former glow.
I look ahead at my still lighted candles.

I don’t want to turn around, lest I see and shudder
How fast the darksome line grows longer,
How fast the burned out candles multiply.

______________________________________________

Θυμήσου, σώμα..

Σώμα, θυμήσου όχι μόνο το πόσο αγαπήθηκες,
όχι μονάχα τα κρεββάτια όπου πλάγιασες,
αλλά κ' εκείνες τες επιθυμίες που για σένα
γυάλιζαν μες στα μάτια φανερά,
κ' ετρέμανε μες στη φωνή -- και κάποιο
τυχαίον εμπόδιο τες ματαίωσε.
Τώρα που είναι όλα πια μέσα στο παρελθόν,
μοιάζει σχεδόν και στες επιθυμίες
εκείνες σαν να δόθηκες -- πώς γυάλιζαν,
θυμήσου, μες στα μάτια που σε κύτταζαν•
πώς έτρεμαν μες στη φωνή, για σε, θυμήσου, σώμα.

Body, Remember

Body, remember not only how much you were loved,
Not only the beds upon which you have lain,
But also those desires that
Glistened for you openly in the eyes,
And trembled in the voice...and some
Chance obstacle frustrated them.
Now that all this belongs to the past,
It seems as if you gave yourself also
To those desires...how they glistened,
Remember, in the eyes that gazed at you
How they trembled in the voice for you, remember, body!

[arif_mersin]

Efharisto poli

[Solarnova]

The days to come are standing right before us,
Like a row of little lighted candles….
Golden , warm and lively little candles.

[Fidelitas]

Has anyone other poems... please share them with us !

[boubou]

Has anyone other poems... please share them with us !

Hi Fidelitas,
this is not a poem, but rather a song.
Listen to it, if you like.

Αρλέτα - Τα Ήσυχα Βράδια

But it's one of my favourite love-songs.
So I will post the lyrics here.
I hope you like it..

Στίχοι: Μαριανίνα Κριεζή
Μουσική: Λάκης Παπαδόπουλος
Πρώτη εκτέλεση: Αρλέτα
Άλλες ερμηνείες: Άλκηστις Πρωτοψάλτη || Γιάννης Κότσιρας || Δέσποινα Βανδή

Ακόμα κι αν φύγεις
Even if you go away
για το γύρο του κόσμου
for the round of the earth
θα' σαι πάντα δικός μου
you will always be mine
θα είμαστε πάντα μαζί
we shall always be together

Και δε θα μου λείπεις
And I won't miss you
γιατί θα 'ναι η ψυχή μου
because my soul will be
το τραγούδι της ερήμου
the desert-song
που θα σ' ακολουθεί
that will be following you

Τα ήσυχα βράδια
During peaceful nights,
η Αθήνα θ' ανάβει
Athens will be turned on (full of lights)
σαν μεγάλο καράβι
like a big ship
που θα 'σαι μέσα κι εσύ
inside of which, there will be you

Και δε θα σου λείπω
And you won't miss me
γιατί θα 'ναι η ψυχή μου
because my soul will be
το τραγούδι της ερήμου
the desert-song
που θα σ' ακολουθεί
that will be following you

Τα ήσυχα βράδια
During peaceful nights
θα περνάει φωτισμένο
it will be passing by, full of lights,
της ζωής μου το τρένο
the train of my life,
που θα 'σαι μέσα κι εσύ
inside of which, there will be you, too

Και δε θα σου λείπω
And you won't miss me
γιατί θα 'ναι η ψυχή μου
because my soul will be
το τραγούδι της ερήμου
the desert-song
που θα σ' ακολουθεί
that will be following you


I LOVE THIS SONG!!!!!!!