Diyorum ki bazen, havami suyumu geri verin bana,
Cunku onlar benimdi,
Ama hirsizlar soru sormazlar.
Ve tekmeyi kicimiza basan baskalari oldu!
Ne Anam, ne de Babamdir masumlari ipe dizen,
Ulkeyi satan, halka zulum eden.

Kahpe olan hayattir, felektir diyoruz ya hep,
Kocaman bir yalan.
Kahpelik herkesin dolabinda bir kiyafet,
Giyersen kazanirsin,
Giymezsen guzelsin,
Bir cicek gibi temiz,
Ama gormez anlamaz kimse ciplakligini.

Tum bu yolculugun kahpesi kimdi peki?
Ben degilim,
O, asla olamazdi.
Oteki? Hayir.
Beriki? Imkansiz.

Iste buna kader diyoruz ya,
Tembel ogrencilerin tek cevabi gibi.

Bilinmeze isim koymanin kahpeligin en buyuk icadi oldugunu goremiyorlar.
Yeni kelimeler lazim bize,
Hem gecmisimize, hem de tum benligimize.
Hurriyetimize, Cumhuriyetimize..

Var mi gercekten bir gerek?
Yasamaya veyahut olmeye?
Issizliga, yalnizliga, gurbete, hasrete?

Butun sokaklarina yaziyorum bunlari buralarin,
Ayna gibi tum duvarlar,
Sokaklarin hepsi ayni.
Kaybolmak o kadar kolay ki bu sokaklarda,
Ama ayni zamanda kapini bulmak ta bir o kadar basit.

Peki ya kaybolan bazen umutlarinsa?

Ben bazen bu koca kitayi kaybediyorum gozlerimi kapayinca.
Yatagimdayim, hem buradaki,
Hem de oradaki.
Degisiyor tum renkler, turkuler,
Diller, hikayeler kapaninca yorgun gozler.

Uyanana kadar yan odamda Annem,
Uyanana kadar kral sadece ben.
Aci yok hayatimda uyanana kadar, hasret yok, keder yok,
Felek dedikleri hic ugramiyor bile.

Ama uyanislarimdir istahimi kapatan.
Buz gibi ve olabildigince sert bir kasirgadir yuzumu yikadigim su.

Gun gelir isinir denizler,
Gun gelir katilleri, vatan hainlerini, sahtekarlari yutar en derin okyanuslar..
Gunes yerinden vazgecer,
Yildizlar tum sarkilari terkeder intikam adina.
Gun gelir dogrular saplanir tum kalplere, sokup cikarmak imkansiz.

Ve gun gelir,
Gerektigi sekilde gelir,
Ve bu hasret biter.
Cunku Nazim'in dedigi gibi;
Raki sofralarinda soylenip, aci tutun cignercesine sevdik